بساوند

«لغت نامه دهخدا»

[بَ وَ] (اِ) پساوند. قافیهء شعر. (برهان) (اوبهی) (فرهنگ خطی کتابخانهء مؤلف) (فرهنگ سروری). در اصطلاح عروض، قافیه. (ناظم الاطباء). قافیهء شعر باشد و چون در دنبال شعر است پساوند خواندن بهتر است. (انجمن آرا) (آنندراج) :
همه باد و همه بند(1) و همه سست
معانی بازگونه با بساوند.
لبیبی (از فرهنگ سروری).
و رجوع به پساوند و شعوری ج 1 ورق 158 شود. || هر دو چیز را گویند که با یکدیگر مناسبتی داشته باشند. (برهان). هر دو چیز که با هم مناسبت و مشابهتی داشته باشند. (ناظم الاطباء).
(1) - ن ل: خام. (از فرهنگ خطی کتابخانهء مؤلف).