بسبیله

«لغت نامه دهخدا»

[بَ لَ] (اِ) نوعی جُلبان (دانهء خلر) بزرگ جثه، سبزرنگ و در نزد مردم مصر بهتر از جلبان باشد. (مفردات ابن بیطار ص95) صحیح کلمه چنانکه لکلرک آرد بِسیلَه است. رجوع به بسیله شود.