بستان پیرا

«لغت نامه دهخدا»

[بُ] (نف مرکب، اِ مرکب)بوستان پیرا. باغ پیرایش دهنده را گویند که باغبان باشد. (برهان) (هفت قلزم). باغبان و باغ پیرایش دهنده را گویند که گیاهها و شاخه های خشک را زده از باغ بیرون ریزد. (انجمن آرا) (آنندراج). باغبان. (رشیدی). باغبان و آنکه درختان را پیرایش میکند. (ناظم الاطباء: بستان بان). باغبان که کارش پیراستن باغ است. (فرهنگ نظام) :
برده رضوان بهشت از پی پیوندگری
از تو هر فضله که انداخته بستان پیرا(1).
انوری (از آنندراج).
رجوع به بوستان پیرا و بوستان پیرای و باغ پیرا شود.
(1) - ن ل: پیرای. (از فرهنگ نظام، آنندراج و ارمغان آصفی).