بسکره

«لغت نامه دهخدا»

[بِ / بَ کَ رَ] (اِخ) شهریست به مغرب معروف به بسکره النجیل. (منتهی الارب). شهریست در مغرب از نواحی زاب. و رجوع به ص182 ج 1 معجم البلدان و قاموس الاعلام ترکی ج 2 شود.