بسل

«لغت نامه دهخدا»

[بَ] (ع اِ) اسم فعل بمعنی آمین. یقال: بسلا بسلا؛ یعنی آمین آمین. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء) (آنندراج). || عذاب. گویند: بسلا له؛ ای ویلا له. (منتهی الارب). بسلا واسلا(1)؛ دعای بد است. (تاج العروس) (ناظم الاطباء) (آنندراج).
(1) - در منتهی الارب «واصلا» با صاد آمده است.