بسن

«لغت نامه دهخدا»

[بَ سَ] (ع اِ) از اتباع حَسن است. یقال: حسن بسن. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء) (آنندراج) (دزی ج 1 ص87). و در فارسی حسن مسن گویند. || سنگ افسان. (یادداشت مؤلف).