بسوئه

«لغت نامه دهخدا»

"[بُ ءِ] (اِخ) ژاک بنین(1). کشیش، فیلسوف، نویسنده و خطیب مذهبی فرانسوی متولد به دیژن(2) (1627 - 1704م.). وی در سال 1660 م. زمان لوئی چهاردهم از زادگاه خویش به پاریس آمد. و مواعظ مذهبی بسیاری دربارهء مرگ و عزت نفس کم نظیر فقرا و خطابه های سوگواری در مرگ و در مراسم تشییع جنازهء بزرگانی چون هانریت دوفرانس(3)، ملکهء انگلستان، دوشس اورلئان، شاهزاده کنده(4)، میشل لوتولیه(5)، آن دوگونتزاگ(6) در حضور رجال و اعیان دولت کلیسا ایراد کرد که هر یک از آنها شاهکارهای فن سخنوریست. فروغی چند قسمت از این خطابه ها را در آیین سخنوری به فارسی درآورده است. فضل و تقوی و استادی وی در سخنوری سبب شد که لوئی چهاردهم وی را برای تعلیم و تربیت ولیعهد خود برگزیند. وی بترتیب اسقف شهر کوندوم(7)و در 1681 م. اسقف شهر «مو(8)» گردید و عنوان خود «نابغهء مو» را از آنجا بدست آورد. وی با انتقاد از پرتستانها و مبارزه با فنلن(9)سیاست مذهبی لوئی چهاردهم را در دست گرفت. رجوع به آیین سخنوری محمدعلی فروغی چ 1318 ه . ش. ج 2 ص114 به بعد شود.
(1) - Bossuet (Jacques - Benigne).
(2) - Dijon,
(3) - Henriette de France.
(4) - Conde.
(5) - Michel le Tellier.
(6) - Anne de Gonzague.
(7) - Condom.
(8) - Meaux.
(9) - Fenelon."