بسودی

«لغت نامه دهخدا»

[بَ] (اِ) برزگر. دهقان. حشم دار. این کلمه در فرهنگ ها و متون فارسی به نسودی تصحیف شده است. بسودی از ریشهء فشو(1) اوستایی است بمعنی پرورانیدن چهارپایانست و مصراع فردوسی باید چنین ثبت و خوانده شود:
«بسودی سه دیگر گره را شناس».
(از مزدیسنا و تأثیر آن در ادبیات فارسی، معین چ 1326 ه . ش. ص407). و رجوع به همین کتاب و همین صفحه شود.
(1) - Fshu.