«لغت نامه دهخدا»
[بَ طَ] (ع ص، اِ) زمین. (منتهی الارب) (از ناظم الاطباء) (آنندراج). ارض. (اقرب الموارد). || زمین فراخ هموار. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء) (آنندراج) (از اقرب الموارد). || ماده شتر با بچه. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء) (آنندراج). || مؤنث بسیط. رجوع به بسیط شود. || زن فراخ زبان. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء) (آنندراج). || خالص و بی آمیغ. (ناظم الاطباء). || در تداول منطق، بر نوعی قضیه اطلاق شود. خواجه نصیر آرد: قضیهء حملی را که جزوی از او لفظ معدول باشد معدولیه خوانند و آنچه هیچ در او لفظ معدول نبود محصله خوانند یا بسیطه. (اساس الاقتباس ص100). - اجرام بسیطه؛ افلاک. سماویات. (فرهنگ فارسی معین). - اجسام بسیطه؛ اجسام عنصری. (ناظم الاطباء). افلاک و کواکب و سماویات. (از فرهنگ علوم عقلی). - اعضاءِ (اعضای) بسیطه؛ اندامهای یکسان، چون خون و گوشت و رگ و استخوان و غضروف و مانند آن، مقابل اعضاءِ آلیه یا مرکبه، چون سر و گردن و دست و پای و غیره، مراد قلب و دماغ و کبد میباشد. (از فرهنگ علوم عقلی). - جوهر یا جواهر بسیطه؛ جزءِ لایتجزی و یا ذرات و جواهر فرد است. (از فرهنگ علوم عقلی). - حرکت بسیطه؛ حرکت مستدیر. حرکت دایره ای. - صور مجردهء بسیطه؛ صور مجرده حاصله از اشیاء نزد عقل و صور علمیهء اشیاء است در ذات حق. (از فرهنگ علوم عقلی).