بشرم رفتن

«لغت نامه دهخدا»

[بِ شَ رَ تَ] (مص مرکب)شرمنده شدن. (آنندراج) :
بشرم رفته تن یاسمین از آن اندام
بخون نشسته دل ارغوان از آن عارض.
حافظ.