بشره

«لغت نامه دهخدا»

[بَ شَ رَ] (ع اِ) یکی بشر. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء). رجوع به بشر شود. || ظاهر پوست. ج، بَشَر (از اقرب الموارد).
- بشره الارض؛ روییدگی زمین، گویند: ما احسن بشرتها. (از منتهی الارب). ظاهر گیاه که از زمین بدر آمده باشد. (آنندراج).