بشغ

«لغت نامه دهخدا»

[بَ] (ع مص) باران نرم و ضعیف بر زمین باریدن: بشغت الارض مجهو. (منتهی الارب). باران نرم ضعیف باریده شدن بر زمین. باران نرم و ضعیف باریدن آسمان. (از ناظم الاطباء).