بشکفیدن

«لغت نامه دهخدا»

[بِ کُ دَ] (مص) شکفیدن. باز شدن غنچه و مانند آن. شکفته شدن غنچه. شکفتن :
چو کاوس گفتار خسرو [کی...] شنید
رخانش بکردار گل بشکفید.فردوسی.
چو گل بشکفید از مل سالخورد
رخ نامداران و شاه نبرد.فردوسی.
گلی بد که شب تافتی چون چراغ
بروزی دو ره بشکفیدی بباغ.
اسدی (گرشاسب نامه).
چون آن بدید شادمان گشت و روحش چون گل بشکفید. (اسکندر نامه نسخهء خطی سعید نفیسی). ... و گنبد گل سرخ که تمام بشکفیده نباشد. (ذخیرهء خوارزمشاهی).
|| بمجاز شادمانه شدن. بشاش گشتن :
پسر نیز چون چهرهء باب دید
دلش در تن از خرمی بشکفید.
(یوسف و زلیخا).
و رجوع به بشکفیدن و شکفتن شود.