بشگفیدن

«لغت نامه دهخدا»

[بِ گُ دَ] (مص) بشکفیدن. شکفته. شگفته شدن. باز شدن غنچه. شکوفان شدن غنچه :
چو کاوس گفتار خسرو شنید
رخانش بکردار گل بشکفید.فردوسی.
برزد شعاع زهره و بوی گلاب ازو
وز بوی او گل طرب و لهو بشکفید.
بشگر مرغزی (از سبک شناسی ج1 ص378).
و رجوع به بشکفیدن شود.