«لغت نامه دهخدا»
[بَ مَ] (اِ) یک نوعی از دعا و مناجات. (ناظم الاطباء). نام دعایی است بزبان سریانی و انجیل و تورات و عام این است که بَشمخ بفتح یکم بمعنی بزرگوار و بشمخ بکسر اول بتنوین مکسورهء حرف چهارم بمعنی ای پروردگار. (آنندراج) (مؤید الفضلاء).