بشندن

«لغت نامه دهخدا»

[بِ نَ دَ] (مص) بشنیدن. شنیدن :
گریزان ببالا چرا برشدی
چو آواز شیر ژیان بشندی.فردوسی.
شکسته شدش لشکری کامدی
چو آواز این داستان بشندی.فردوسی.
و رجوع به بشنیدن و شنیدن شود.