«لغت نامه دهخدا»
[بَ شَ] (اِخ) پشن. پدر افراسیاب و اغریرث: افراسیاب بن بشنگ افراسیاب بن بشنگ بن زادشم بن توربن فریدون(1). رجوع به تاریخ گزیده چ عکسی 1328 ه . ق. لندن ص66، 90 و مجمل التواریخ و القصص ص28 و پشنگ و پشن شود : به شنگ دهر مده دل که آن عجوزهء مست کباب کرد به شنگی دل هزار بشنگ.کاتبی. (1) - افراسیاب بن بشنگ بن راشن بن زادشم بن توربن افریدون. (مجمل التواریخ و القصص ص28).