بشنودن

«لغت نامه دهخدا»

[بِ شِ دَ / بِ دَ] (مص)(1) شنیدن. بشنیدن. شنودن :
ز اختر بد و نیک بشنوده بود
جهان را چپ و راست پیموده بود.فردوسی.
شیر سخن دمنه بشنود. (کلیله و دمنه). و رجوع به بشنیدن، شنیدن و شنودن شود.
(1) - مؤلف مؤید الفضلاء، بشنو فعل امر را بمعنی بوکن آورده است و بیگمان لغتی است محلی.