بشویکهء ابراهیم

«لغت نامه دهخدا»

[بَ شُ وَ کِ یِ اِ](ترکیب اضافی، اِ مرکب)(1) به لغت اندلس، نوعی از خار است که در زمینهای سنگستان و زمینهای خشن و درشت روید و در صحراهای شیراز بسیار است و مگس عسل از گل آن خورش سازد و آنرا قرصعنه خوانند. منفعت بسیار دارد. (برهان) (آنندراج). نوعی از خار که در زمینهای درشت و سنگستان روید. (ناظم الاطباء). ذومائه شوکه. شنذاب. دارفیل. خار و خسک شوکهء ابراهیم. بقلهء یهودیه. تفاف.
(1) - Eryngion. erynge. eryngium. ظ. مصحف شویکه مصغر شوکه باشد. رجوع به قرصعنه شود.