بشیر

«لغت نامه دهخدا»

[بِ] (ص مرکب)(1) شیرخوار. کودک بشیر، نظیر: بخرد.
- توگی بشیر؛ توگی شیردار. نوعی غذاست از ارزن که چون شیر برنج بپزند و در جنوب خراسان متداول است.
(1) - مرکب از «ب» حرف اضافه + شیر که صفت مرکب شده مانند بخرد.