بشین

«لغت نامه دهخدا»

[بِ] (اِ) بمعنی(1) ذات باشد مطلق اعم از ذات واجب و ذات ممکن. (برهان) (از انجمن آرا) (از ناظم الاطباء) (فرهنگ دساتیر ص236).
- نام بشین؛ نام ذات خداوند عالم جل شأنه. (ناظم الاطباء).
(1) - از دساتیر. (فرهنگ دساتیر 236) (از حاشیهء برهان چ معین).