بصاء

«لغت نامه دهخدا»

[بِ] (ع مص) بصاء برغریم، همهء مال برستدن از وی. (منتهی الارب)(1). || خایه کشیدن. (ناظم الاطباء). خصیه کشیدن. (منتهی الارب).
(1) - در اقرب الموارد و المنجد مصدر کلمه بَصو آمده است.