بصر

«لغت نامه دهخدا»

[بِ] (ع اِ) بصره. سنگ سپید نرم. (ناظم الاطباء) (منتهی الارب). سنگ سفید نرم. (آنندراج). ج، بصار. سنگ سست که با سپیدی زند. (از مهذب الاسماء). و رجوع به بصره شود.