بصقه

«لغت نامه دهخدا»

[بَ قَ] (ع اِ) زمین سنگلاخ سوختهء بلند، ج، بُصاق. (از ناظم الاطباء) (منتهی الارب) (آنندراج).
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر