بضاعه

«لغت نامه دهخدا»

[بِ عَ] (ع اِ) پاره ای از مال که بدان تجارت کنند. (منتهی الارب) (آنندراج). ج، بضائع. (از ناظم الاطباء) (فرهنگ نظام). بیارهء کالا که بفروختن بفرستند. (مؤید الفضلاء). پاره ای مال که جدا کنند و بجایی فرستند برای تجارت. (ترجمان علامهء جرجانی ص26).
- قلیل البضاعه؛ کم مال. (ناظم الاطباء). و رجوع به بضاعت شود.