«لغت نامه دهخدا»
[بَ ءِ] (اِخ) جایگاهی بین واسط و بصره. (سمعانی). سرزمینی نزدیک شهر منیعه در قرب واسط. (ابن اثیر ج 7 ص137). و رجوع به الوزرا و الکتاب و تاریخ تمدن جرجی زیدان ج3 ص79 و ترجمهء تاریخ یمینی و حبیب السیر چ خیام ج2 ص435 و تاریخ علوم عقلی در تمدن اسلام و تاریخ گزیده ص358 شود. - بطائح النبط؛ میان عراقین است. (منتهی الارب).