بطریده

«لغت نامه دهخدا»

[ ] (اِخ) از دیه های قاسان. (تاریخ قم ص138). از طسوج قاسان. (تاریخ قم ص114). و اول موضعی که از آن آب باز خوشید. موضع بطریده بود و این بطریده بلندترین مواضع است. پس چون آب بطریده کم شد و زمین او ظاهر گشت بزبان عجم گفتند که پدید آمد. پس از بهر این بطریده نام نهادند. (تاریخ قم ص75).