«لغت نامه دهخدا»
[بَ طَ لَ] (ع ص) تأنیث بَطَل و از آن است: کانت فلانه شجاعه بطله. ج، بطلات. (از اقرب الموارد). || جِ باطل: اینان طلبه نیستند بطله اند. (یادداشت مؤلف).
