بعبع

«لغت نامه دهخدا»

[بَ بَ] (ع اِ) اول جوانی. || آواز ریختن آب از آوند. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء) (آنندراج). || آوایی شبیه آواز بوقلمون و یا غلغل بطری که شتر از خود برآرد. (دزی ج1 ص98).