«لغت نامه دهخدا»
[بُ ثُ] (ع اِ) بعثوط. ناف وادی و میانهء آن. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء) (آنندراج). ناف و میانهء بیابان. (مؤید الفضلاء). و رجوع به بعثوط شود. || دُبُر یا دبر با ذکر و خایه. ج، بعاثط. (منتهی الارب) (آنندراج). دبر یا دبر با آلت و بیضه. ج، بعاثط. (ناظم الاطباء). - ابن بعثط؛ ماهر و دانندهء چیزی، یقال: هو ابن بعثطها. و فی حدیث معاویه : قیل له اخبرنا عن نسبک فی قریش. قال : انا ابن بعثطها، یرید انه واسطه قریش و من سره بطائحها. (منتهی الارب) (از ناظم الاطباء). ماهر و دانندهء چیزی. (آنندراج).