بعق

«لغت نامه دهخدا»

[بَ] (ع مص)(1) سخت آواز کردن. (منتهی الارب). آواز سخت کردن. (از ناظم الاطباء) (آنندراج). || کشتن شتر را. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء) (آنندراج). نحر کردن شتر را. (از اقرب الموارد). شتر کشتن. (تاج المصادر بیهقی). || دفع کردن ماده شتر نشخوار خود را. (ناظم الاطباء) (از منتهی الارب). || کشف کردن. ظاهر ساختن چیزی را: بعق عن کذا. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء) (آنندراج). || کندن چاه را: بعق البئر. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء). کندن چاه را. (آنندراج). || شکافتن. (تاج المصادر بیهقی)(2).
(1) - در متن اللغه این معنی ذیل مصدر بُعاق آمده است.
(2) - در متن اللغه این معنی ذیل مصدر بُعاق آمده است.