بعقل آمدن

«لغت نامه دهخدا»

[بِ عَ مَ دَ] (مص مرکب)عاقل شدن. هوشیار شدن :
آنچنان مستی مباش ای بی خرد
که بعقل آید پشیمانی خورد.
بلکه زآن مستان که چون می میخورند
عقلهای پخته حسرت می برند.مولوی.