بعکوک

«لغت نامه دهخدا»

[بُ] (ع اِ) سختی گرما. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء). || بعکوک القوم؛ آثار فرود آمدن که بعد از رفتن باقی ماند. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء) (آنندراج). || بسیاری شتران و غبار و ازدحام آن. (منتهی الارب) (از ناظم الاطباء) (از آنندراج). || میانهء چیزی. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء) (از متن اللغه) (آنندراج).