بعل

«لغت نامه دهخدا»

[بَ] (ع اِ) خدا. در آشوری، بابلی «بَلو» عبری «بَعَل»، آرامی «بَعلا»، در لغات جنوب الجزیره و حبشه «بَعل». (از تاریخ اللغات السامیه. چ اسرائیل ولفنسون ص284). و رجوع به دایره المعارف اسلام شود. (از حاشیهء برهان قاطع چ معین). || بت. صنم: فی قوله تعالی: اتدعون بعلا؛ ای صنما. (مهذب الاسماء).