بعو

«لغت نامه دهخدا»

[بَعْوْ] (ع مص) گناه کردن و خطا نمودن. (منتهی الارب) (آنندراج) (از اقرب الموارد). جنایت کردن. (تاج المصادر بیهقی) (زوزنی) (از اقرب الموارد). || غالب آمدن بر کسی در قمار و رسیدن از وی چیزی. (از منتهی الارب) (ناظم الاطباء) (از متن اللغه). || عاریت گرفتن سگ شکاری و اسب برای رهان(1). (منتهی الارب) (ناظم الاطباء) (آنندراج). چیزی بعاریت گرفتن. (از اقرب الموارد). بعاریت گرفتن سگ برای شکار یا اسب برای مسابقه. (از اقرب الموارد). || چشم زخم رسانیدن کسی را. بدی آوردن بر کسان. (از آنندراج) (منتهی الارب) (ناظم الاطباء).
(1) - صاحب اقرب الموارد این معنی را بصورت دو معنی آورده است.