«لغت نامه دهخدا»
[بَغْ غا] (ع ص) ظاهراً حیوانی که حیوانات دیگر را فاسد کند (از لحاظ جنسی). (از دزی ج1 ص102). و هذا الحیوان [ ای الضبع ] بغاء و ذلک انه لایمر به حیوان من جنسه الا «علاه». (ابن البیطار).