بغادده

«لغت نامه دهخدا»

[بَ دِ دَ] (ع اِ) بغاده. جِ مولدهء بغدادی. بغدادیان. رجوع به کلمهء مراوزه در معجم البلدان شود. بغدادیون. (نشوء اللغه ص24). جِ بغدادی. کسانی که از اهل بغدادند. (ناظم الاطباء). مردم بغداد.