«لغت نامه دهخدا»
[بَ] (اِ) بغطاق. (رشیدی). کلاه : و سر قویتی بیکی او را چنانک رسم معهود است با نصایح و تسلی جامه و بغتاغ فرستاد. (جهانگشای جوینی). و رجوع به بغطاق شود.
