بغر

«لغت نامه دهخدا»

[بَ] (ع مص) سخت باریدن باران به یک دفعه، بغرت السماء بغراً. (منتهی الارب) (از ناظم الاطباء) (ازآنندراج). || نرم گردانیدن باران زمین را. (مؤید الفضلاء). || آب دادن زمین را: بغر الارض. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء) (آنندراج).