بغضه

«لغت نامه دهخدا»

[بِ ضَ](1) (ع اِمص) دشمنی سخت. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء).
(1) - دزی آرد بُغضَه تلفظ عامیانه آن است رجوع به دزی ج1 ص101 شود.