«لغت نامه دهخدا»
[بَ نَ] (ترکی، اِ) بقلنقار. پرنده ای است ابلق پای و گردنی دراز و منقاری پهن دارد و گوشت او حلال است. (از برهان) (از ناظم الاطباء) (از آنندراج). جانوری است بزرگ و فربه که گوشت او بغایت لطیف میشود. (مؤید الفضلاء).