بفنج

«لغت نامه دهخدا»

[بَ نَ] (اِ) نوعی از مار است و ماری را نیز گویند که گزند او بمردم نرسد. (برهان) (از ناظم الاطباء)(1) (انجمن آرا)(2) (آنندراج). ماری که در باغها باشد و گزند نرساند. (سروری) :
دعا و مدح او را ورد خود ساز
که افعی تو باشد کم ز بفنج.
شمس فخری (از سروری).
(1) - ناظم الاطباء آرد: و ماری که بمردم گزند رساند.
(2) - انجمن آرا کلمه را بضم آورده است.