بقار

«لغت نامه دهخدا»

[بَقْ قا] (ع اِ) فروشندهء ستور. (ناظم الاطباء). || چوپان و گله بان. (ناظم الاطباء). گاوچران. (از اقرب الموارد). گاوبان. (منتهی الارب). || صاحب گاو. (آنندراج) (دزی ج1 ص102) (از اقرب الموارد) (از تاج العروس). گاووان. (مهذب الاسماء). || آهنگر. (ناظم الاطباء) (منتهی الارب) (از تاج العروس) (آنندراج). || نام قسمی از بازی. (ناظم الاطباء) (از منتهی الارب). بازیی است که آنرا بُقّیری گویند. (از اقرب الموارد) (از تاج العروس). بازیچه ای است کودکان عرب را. (آنندراج). و رجوع به بقیری شود.