بقعاء

«لغت نامه دهخدا»

[بَ] (ع ص) پیسه. مؤنث ابقع. ج، بُقع. (ناظم الاطباء). گوسفند سیاه بنقطه. ج، بقع. (مهذب الاسماء). || (اِ) سال قحطناک یا سال فراخ که در آن تنگی هم باشد. (از منتهی الارب) (ناظم الاطباء) (آنندراج). سالی که در آن خصب و قحطی باشد. (از اقرب الموارد).
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر