بقلم گرفتن

«لغت نامه دهخدا»

[بِ قَ لَ گِ رِ تَ] (مص مرکب) بقلم دادن. کنایه از نوشتن. (آنندراج) :
هر دو بسیار نفیس است ندانم کاول
آن یکی را بقلم گیرم و این را گویم.
حکیم شفایی در هجو فکری (از آنندراج).
رجوع به بقلم دادن، و مجموعهء مترادفات ص360 شود.