بکا

«لغت نامه دهخدا»

[بَ] (اِ) بکاء، بَکی(1). نباتی است. (منتهی الارب). نام یک قسم گیاهی است. (ناظم الاطباء). رجوع به بکاء، بکی، و تذکرهء ضریر انطاکی ص84 شود.
.(لکلرک)
(1) - Baumier.