«لغت نامه دهخدا»
[بُ] (ع مص) بگریستن به آواز. (ناظم الاطباء) (منتهی الارب). بمعنی گریه کردن به آواز. (غیاث) (آنندراج). گریستن. (تاج المصادر بیهقی) (مؤید الفضلاء). بُکی. (منتهی الارب). و رجوع به این مصدر شود. || سراییدن. (از اضداد است). (منتهی الارب) (ناظم الاطباء) (آنندراج). || ستایش گویان بگریستن بر کسی: بکاء علیه. (منتهی الارب) (از ناظم الاطباء) (از آنندراج). || باریدن ابر. (ناظم الاطباء).