بکاسه و نمک محتاج شدن

«لغت نامه دهخدا»

[بِ سَ / سِ وَ نَ مَ مُ شُ دَ] (مص مرکب) کنایه از کمال نکبت و افلاس. (آنندراج). و رجوع به مجموعهء مترادفات ص26 شود :
حسود را ز حسد بس همین قدر که بود
بکاسه و نمک چشم شور خود محتاج.
اثر (از آنندراج).