«لغت نامه دهخدا»
[بُ] (اِ) چیزی گنده و ناهموار. (از جهانگیری). || (ص) بی مغز و میان تهی، و آن مخفف پوک است. (از جهانگیری). || (اِ) پتک آهنگران. (از جهانگیری).
