بکرهی

«لغت نامه دهخدا»

[بَ رَ] (اِ) بکراهی. بکروی. بکرایی :
بخانه درون بود با بکرهی
نهاده برش نار و سیب و بهی.
فردوسی (از رشیدی) (از انجمن آرا) ( از جهانگیری).
رجوع به بکروی شود.